Crouching Tiger

[Raj_Paandy]

Crouching Tiger

By Anita Pratap

Prabhakaran still has enough grit to continue the fight

LTTE leader Velupillai Prabhakaran is many things to many people-national leader, freedom fighter, revolutionary, guerrilla, killer, saviour, tyrant, visionary and terrorist. Lionised or demonised, depending on their standpoint.
I cannot know what is going on in Prabhakaran's head, but I am certain he is neither frightened nor desperate. He is not afraid of death. He has been courting it since he was 17. He is an indefatigable warrior, one who is philosophically detached from all things tactical. Yet, paradoxically, in achieving his strategic goal of Tamil Eelam, he displays an unwavering attachment.

I doubt whether these military setbacks will discourage, undermine or erode his confidence or commitment to his goal. He is very clear in his mind-he is fighting to liberate his people. For that principle he lives. For that principle he fights. And for that principle he is willing to die. Victories and defeats come and go. Territories are lost and won. Cadres die, comrades betray. But to his dying breath, he will remain true to Eelam.
In the 30 years that I have written about this conflict, never has the LTTE been so alone and friendless in its struggle. Prabhakaran is a victim of a combination of his actions and international circumstances. By assassinating Rajiv Gandhi, he made an implacable foe of India. And after 9/11, George Bush's war on terror created zero tolerance for terrorism around the world. It also blurred distinctions between terrorist organisations and national liberation groups.

There is no liberation army in the world that has not faced state terror and in turn used terror as a tactic to pursue its nationalist goals. Netaji Subhas Chandra Bose and Bhagat Singh-Prabhakaran considers them heroes-were designated terrorists by the British rulers of India. Until recently, Nelson Mandela was on the list of terrorists.

The LTTE is banned as a terrorist organisation in some 30 countries. That has given the Sri Lankan government global sanction to destroy the LTTE. But in doing so, the international community has allowed a disaster of epic proportion to unfold. This is not an LTTE, but a Tamil tragedy. Nowhere in the world has a government been continuously bombing its own civilians for over a year. This is a crime Israeli, American and NATO forces are not guilty of.

A designated No Fire Zone has turned into a vast death chamber for Tamil civilians, trapped between the LTTE and the attacking army. Nowhere else in the world is a war being waged without outsiders and independent witnesses, not in Iraq, not in Afghanistan, not in Gaza. But in Sri Lanka, the media and NGOs have been banned from the war zone, and the International Committee of the Red Cross, among the lone relief workers there, has described the civilian situation as catastrophic. A quarter of a million Tamils uprooted. Tens of thousands imprisoned in refugee camps. Thousands killed and maimed.

Those who say the Tamils deserve this fate because they supported Prabhakaran are heartless and blind. There are many who support him and many who don't. Either way, they don't have the power to influence him. Is it then justifiable to punish ordinary civilians? Is it fair to kill Americans for the sin that Bush committed in Iraq, even though they not only elected, but re-elected him? The Sri Lankan army cannot be faulted for trying to destroy the LTTE. But the Sri Lankan government cannot condone or justify destroying Tamils and their homeland in the process.

But this only strengthens Prabhakaran. Politicians and bureaucrats don't realise that the LTTE welcomes war. It swells its ranks, reaffirms its raison d'étre, it produces more emotional support for a separate state. From the previous wars that I have witnessed (journalists could manage to get in then), LTTE cadres love fighting. During peacetime, LTTE guerrillas are disciplined and restrained. In battle, there is a complete makeover. They are highly excitable, almost gleeful.

The LTTE has been written off many times before. Prabhakaran has been 'killed' or 'nearly killed' many times in the past. If the army ever reaches his bunker, he will swallow his cyanide and the legend of Prabhakaran will probably attain mythical proportions. Lacking independent assessments, journalists repeat Sri Lankan claims that this is the end game, this is Prabhakaran's last stand.

Judging from the past, I doubt it. Sure, the Sri Lankan army will wrest the last piece of land from Prabhakaran's grip. But that doesn't mean the end of the LTTE. They will revert to what they are best at-guerrilla warfare, striking when least expected. As armies before have realised, conquering territory is one thing, holding onto it opens a Pandora's box of problems.

Prabhakaran has lost wars before. He had created a de facto Tamil Eelam with its own army, police, courts and taxation system not once, but several times in the past-only to have it all smashed and wiped out. And he had to start all over again. At 54, Prabhakaran still has enough grit to start again and continue for another 20 years.

In the meantime, he will be watching the Indian elections closely to see which dispensation takes charge in New Delhi. He will be watching to see if there is a popular upsurge of support in Tamil Nadu for the plight of Tamils across the Palk Strait. He will be watching the disastrous impact of war on Sri Lanka's economy. He will be watching Hillary Clinton who said there should be a 'nuanced' approach to dealing with terrorism. He will be watching President Barack Obama who rightly analysed that conflicts stem from our perception of 'the other'.

Today, Prabhakaran's situation looks dire. But the wheels of fortune are not static. Things change. America has changed. The world is changing. Capitalism is discredited. Socialism sneaks in from the backdoor. Big banks have gone bust. Misery replaces prosperity in headlines. As new winds blow away many certitudes of the recent past, new opportunities, alignments and paradigms take their place on the world stage. And they will inexorably weave their impact in remote corners of faraway Sri Lanka, this beautiful emerald teardrop island that awaits its tryst with peace.


http://week.manoramaonline.com/cgi-b...RIAL&BV_ID=@@@

[Raj_Paandy]

இந்த அழகிய மரகதக்கண்ணீர்த்துளி போன்ற தீவு உறுதியுடன் கூடிய சமாதானத்திற்காகக் காத்திருக்கிறது – அனிதா பிரதாப் :


தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் ஒரு தேசியத் தலைவராக, ஒரு விடுதலைப் போராளியாக, ஒரு புரட்சியாளராக, ஒரு கெரில்லாப் போராளியாக ஒரு கொலையாளியாக, ஒரு இரட்சகராக என அவரவர் பார்வையைப் பொறுத்து பல்வேறுபட்டவர்களுக்கு பல்வேறுபட்ட தன்மையராக இருக்கிறார்.


பிரபாகரன் என்ன சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் நிச்சயமாக அவர் பயந்தவராகவோ அல்லது நம்பிகையிழந்தவராகவோ இல்லை. அவர் ஒரு போதும் சாவுக்குப் பயந்தவரல்ல. அவர் தனது 17 ஆவது வயதிலிருந்தே சாவை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருப்பவர். அவர் விடா முயற்சியுள்ள ஒரு வீரர். அவருடைய யுத்த தந்திரம் எல்லா வகையான தத்துவங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது. இன்னமும் புரியாத புதிராக இருப்பது அவர் தன்னுடைய அடிப்படையான நோக்கமான தமிழ்ஈழத்தை அடைவதில் எந்தவகையான தடுமாற்றமுமற்றவராக இப்போதும் எப்படி இருக்கிறார் என்பது தான்.


தற்போது ஏற்பட்டுள்ள இராணுவ ரீதியான பின்னடைவுகள், அவருடைய இலட்சியத்தை அடையும் உறுதியை அல்லது ஈடுபாட்டை நம்பிக்கை இழக்கச் செய்து விடும் என்றோ, படிப்படியாக சீர்குலைத்து விடுமென்றோ அல்லது பலவீனப்படுத்தி விடுமென்றோ நான் சந்தேகப்படவில்லை. அவர் தன்னுடைய மக்களுடைய விடுதலைக்காகப் போராடுவது என்பதில் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறார். அந்த நோக்கத்திற்காக அவர் வாழ்கிறார். அந்த அடிப்படை நோக்கத்திற்காக அவர் போரிடுகிறார். அந்த நோக்கத்திற்காகவே அவர் சாகவும் தயாராக இருக்கிறார். வெற்றிகளும் தோல்விகளும் வரலாம் போகலாம். பிரதேசங்கள் கைப்பற்றப்படலாம் அல்லது கைநழுவிப் போகலாம். போராளிகள் மரணமடைய நேரிடலாம். தோழர்கள் காட்டிக் கொடுக்கலாம். ஆனால் அவரது இறுதி மூச்சும் ஈழத்திற்காகவே இருக்கும்.


இந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றி கடந்த 30 வருடங்களாக நான் எழுதி வருகிறேன். விடுதலைப் புலிகள் ஒருபோதும் தம்முடைய போராட்டத்திலிருந்து விலகியதாகவோ தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாகவோ இருந்ததில்;லை. சர்வதேச சூழ்நிலைகளின் கீழ் பிரபாகரன் அவரது நடவடிக்கைகள் காரணமாக குற்றவாளியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளார். ராஜீவ்காந்தியின் படுகொலை காரணமாக இந்தியாவின் அனுதாபமில்லாத ஒரு பகையாளியானார். செப்டம்பர் 11ற்குப் பிறகு ஜோர்ஜ் புஷ்ஷின் பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான போர் உலகம் முழுவதும் பயங்கரவாதத்தை எள்ளளவேனும் சகித்துக் கொள்ளாத ஒரு நிலைமையை உருவாக்கியது. இது பயங்கரவாதிகளுக்கும் விடுதலைப் போராளிகளுக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளியை மங்கச் செய்து விட்டது.


தம்முடைய தேசிய இலட்சியத்தை அடைவதற்காக அரச பயங்கரவாதத்திற்கு முகங்கொடுக்காத அதன் விளைவாக பயங்கரவாதத்தைப் பாவிக்காத விடுதலை இராணுவம் உலகம் எங்கேனும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. நேதாஜி சுபாஸ் சந்திரபோஸ், பகத் சிங், ‐ பிரபாகரன் என்று தம்மை வீரர்களாகக் கருதுவோர் ‐ இந்தியாவின் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களால் பயங்கரவாதிகளாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் தாம். அண்மைக்காலம்வரை நெல்சன் மண்டேலாவும் பயங்கரவாதிகள் என்ற அந்தப் பட்டியலிலேயே இருந்தார்.


30 நாடுகளிலே விடுதலைப் புலிகள் பயங்கரவாத இயக்கமாகத் தடை செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். அது விடுதலைப் புலிகளை அழித்தொழிப்பதற்கான ஒரு சர்வதேச அனுமதியை வழங்கியிருக்கிறது. ஆனால், இலங்கையில் சர்வதேச சமூகம் வரலாற்றில் இல்லாதளவுக்கு படிப்படியாக ஒரு பேரழிவு ஏற்பட அனுமதித்து விடப் போகிறது. இது விடுதலைப் புலிகளுக்கான அழிவு அல்ல. இது தமிழர்களுக்கான ஒரு பெருந்துயர். உலகில் எங்கும் ஒருநாடு தன்னுடைய மக்களுக்குமேல் ஒருவருடத்த்pற்கு மேலாக தொடர்ச்சியாகக் குண்டுகளை வீசிக் கொண்டிருந்ததில்லை. இஸ்ரேலிய, அமெரிக்க, நேட்டோ படைகளின் இவ்வாறான போர்க் குற்றங்கள் குறித்து வருந்துவதில்லை.


அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப்பட்ட பாதுகாப்புவலயப் பிராந்தியம் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் அவர்கள் மீது தாக்குதல் மேற்கொள்ளும் இராணுவத்தினருக்குமிடையில் அகப்பட்டிருக்கும் தமிழ் மக்கள் மிகப்பெரிய அளவில் கொல்லப்படும் ஒரு பிரதேசமாக இருக்கிறது. உலகில் எங்குமே சுதந்திரமான கண்காணிப்பாளர்கள் இல்லாத, வெளியாட்கள் எவருமே இல்லாத ஒரு போர் நடந்தததில்லை. அது ஈராக்காக இருந்தாலென்ன? ஆப்கானிஸ்தானாக இருந்தாலென்ன? காஸாவாக இருந்தாலென்ன? ஆனால் இங்கு இலங்கையில்; ஊடகங்கள், தொண்டு நிறுவனங்கள் என்பன போர்ப்பிராந்தியத்திற்குச் செல்வதற்குத் தடை செய்யப்பட்டுள்ளன. சர்வதேச செஞ்சிலுவைச்சங்கம் மட்டுமே அங்குள்ள ஒரேயொரு தொண்டர் உதவி அமைப்பு. அவர்கள் அங்கு நடைபெறும் மனிதப் பேரழிவை வெளிப்படுத்தி உள்ளார்கள். இரண்டரை இலட்சம் மக்கள் வேருடன் கிள்ளி எறியப்பட்டுள்ளார்கள். பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் அகதிமுகாம்களில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார்கள். ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் கொல்லப்பட்டும் அங்கவீனர்களாகவும் ஆக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.


பிரபாகரனுக்குத் தமிழர்கள் ஆதரவளிப்பதால் தான் இந்த நிலைமை ஏற்பட்டது என்று யாராவது சொல்வார்களாயின் அவர்கள் இதயமற்றவர்களாகவும் பார்வையற்றவர்களாகவுமே இருக்கக் கூடும். அங்கு பிரபாகரனுக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவரை ஆதரிக்காதவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எந்தச் சக்தியும் இல்லை பிரபாகரனின் மீது செல்வாக்கைச் செலுத்த. அவ்வாறானால் அந்த அப்பாவி மக்களைத் தண்டனைக்குள்ளாக்குவது எந்த விதத்தில் நியாயம்? புஷ் ஈராக்கில் மேற்கொண்ட பாவங்களுக்காக அமெரிக்கர்களைக் கொல்வது நியாயமாகுமா? அவர்கள் குறைந்தபட்சம் பிரபாகரனைத் தெரிவு செய்யக் கூட இல்லை. இலங்கை இராணுவம் விடுதலைப் புலிகளை அழிப்பதைத் தவறென்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் இலங்கை அரசாங்கம் தமிழர்களையும் அவர்களது தாயகத்தையும் நிர்மூலமாக்குவதை யாரும் நியாயப்படுத்திவிடவோ அல்லது மன்னித்துவிடவோ முடியாது.


ஆனால் இது தான் பிரபாகரனின் ஒரேயொரு பலம். புலிகள் யுத்தத்தை வரவேற்பதை அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரத்திலுள்ளவர்களும் உணர்ந்து கொள்வதில்லை. அது மிக இயல்பானது. அது உணர்ச்சிகரமான ஒரு ஆதரவை தனித் தமிழீழத்திற்கு வழங்கும். முன்னர் நடைபெற்ற யுத்தங்களினூடாக நான் அதற்குச் சாட்சியாக இருக்கிறேன். ( ஊடகவியலாளர்கள் அதனைக் கண்டு பிடித்து விடுவார்கள்.) விடுதலைப் புலி உறுப்பினர்கள் போரை நேசிக்கிறார்கள். அவர்கள் சமாதான காலத்தில் ஒழுக்கமானவர்களாகவும் கட்டுப்பாடுடையவர்களாகவுமிர��
�ந்தார்கள். போர்க்களத்தில் அவர்கள் கிளர்ச்சியடைந்தவர்களாக இருப்பார்கள். அத்தோடு எக்காளமிடுபவர்களாகவுமிருப்��
�ார்கள்.


பிரபாகரன் பல முறை கொல்லப்பட்டு விட்டதாக கடந்த காலத்தில் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. அவருடைய பங்கரை இராணுவம் அண்மித்தால், அவர் தனது சைனைட்டை விழுங்கி விடுவார். அதன்பின்னர் அவர் புராணக்கதைகளில் வரும் ஒரு வீரு புருஷராகி விடுவார். இலங்கை தொடர்ந்து சொல்லி வருகிறது. இது பிரபாகரனின் இறுதிக்கட்டம் என்று. இது அவருடைய இறுதிக்காலம் என்று.


கடந்தகால விடயங்களிலிருந்து இதனை மதிப்பிட்டுப் பார்த்தால் எனக்குச் சந்தேகமாக இருக்கிறது. உண்மையிலும் இலங்கை இராணுவம் பிரபாகரனிடம் எஞ்சியுள்ள கடைசித் துண்டு நிலத்தையும் பறித்தெடுத்து விடுவதற்குத் தயாராகிக் கொண்டு வருகிறது. ஆனால் அது விடுதலைப் புலிகளின் முடிவாகி விடாது. அவர்கள் தங்களுக்குச் சிறப்பாகப் பொருந்திவரக் கூடிய கெரில்லாப்போர் முறைக்கு மாறி விடுவார்கள். இராணுவம் அதனை உணர்ந்து கொள்ள முன்னரே ‐ பிரதேசங்களைக் கைப்பற்றுவது ஒரு விடயம் ‐ புதிய ஏராளமான பிரச்சினைகள் உருவாகிவிடும். கிணறு வெட்டப் பூதம் புறப்பட்டதுபோல.


பிரபாகரன் ஏற்கெனவே பல போர்களில் தோல்வியைக் கண்டிருக்கிறார். முன்னரே ஒரு முறையல்ல பல தடவைகள் அவர் தன்னுடைய நிழல் தமிழ் ஈழத்தை – தன்னுடைய இராணுவம், காவற்துதுறை, நீதிமன்றங்கள், சுங்கம் போன்றவற்றை நிறுவி அவை துடைத்தழிக்கப்பட்ட பின்னரும் மீள மீள உருவாக்கியவர். தற்போது அவருக்கு 54 வயது. அவர் மீளவும் இதனை ஆரம்பித்து இன்னும் இருபது வருடங்களுக்குத் தொடரும் பலம் அவரிடமிருக்கிறது.


அதேவேளை பிரபாகரன் அண்மையில் வரும் இந்தியத் தேர்தல்கள் எவ்வாறு அமையைப் போகின்றது என்பதனைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் தமிழ்நாட்டில் எழுந்துள்ள வெகுஜன அலை என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்றும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். இந்தப் பேரழிவான யுத்தம் இலங்கையின் பொருளாதாரத்தி;ல் என்ன விளைவுகளை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்று அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். பயங்கரவாதத்தை எதிர்கொள்வதில் வேறுபட்ட அணுகுமுறையைக் கைக் கொள்ள வேண்டும் என்று கிளாரி கிளிங்டன் சொன்னதைப் பார்த்தக் கொண்டிருக்கிறார். அமெரிக்க ஜனாதிபதி பராக் ஒபாமா மோதல் குறித்த எமது பார்வையிலிருந்து மற்றவர்களுடைய பார்வை வேறுபட்டு இருப்பதாகத் தெரிவித்து
இருப்பதை அவர் அவதானித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்.


இன்று பார்க்கும் போது பிரபாகரனின் நிலை அச்சந்தரும் ஒன்றாக இருக்கலாம். அதிர்ஷ்டம் ஒரேமாதிரியாக இருப்பதில்லை. நிலைமைகள் மாற்றமடையும். அமெரிக்கா மாற்றமடைந்துள்ளது. உலகம் மாறி வருகிறது. முதலாளித்துவம் நம்பிக்கையிழந்துள்ளது. பெரிய வங்கிகள் வீழ்ச்சியடைந்துள்ளன. அண்மைக்காலத்தில் புதிய காற்று உள்ளே வரத் தொடங்கியுள்ளது. புதிய வாய்ப்புக்கள். புதிய வடிவங்கள், புதிய இலக்கணங்கள் தமக்கான இடத்தை உலகில் எடுத்துக் கொண்டு வருகின்றன. அவை இரக்கத்தன்மையற்ற இந்நிலைமைகளை இலங்கையிலிருந்து துரத்தியடித்துவிடும். இந்த அழகிய மரகதக்கண்ணீர்த்துளி போன்ற தீவு உறுதியுடன் கூடிய சமாதானத்திற்காகக் காத்திருக்கிறது.

[rectian]

excellent article!!!

[rajudoss]

so many unknown facts revealed
thanks for the post

[puppy]

tanks for the article Raj